రిక్షాపుల్లర్ నిజ జీవితంలో జరిగిన సంఘటన.. చదివితే కళ్లు చెమరుస్తాయి

1

బబ్లూ షేక్ అనే రిక్షా కార్మికుడి నిజజీవితంలో జరిగిన సంఘటన. ఏం జరిగిందో అతని మాటల్లోనే చదవండి.

నా పేరు బబ్లూ. రిక్షా నడుపుతూ కుటుంబాన్ని పోషించుకుంటున్నాను. గత 30 ఏళ్లుగా ఇదే పని. నాకు ముగ్గురు కొడుకులు. ఒక కూతురు కావాలని ఉండేది. కానీ నాకా అదృష్టం లేదు. ఎంతైనా రిక్షా కార్మికుడిని కదా.. బొత్తిగా ఆత్మగౌరవం లేని బతుకైంది. రిక్షా ఎక్కిన ప్రతీ ప్యాసింజరూ కసురుకునేవాడు. తిడతారు కూడా. ఇదంతా ఎప్పుడూ ఉండేదే.

సరే ఆ సంగతి పక్కన పెడితే, ఒకరోజు ఒకాయన పిలిచి తన కూతురిని కాలేజీ దగ్గర దించమని చెప్పాడు. జాగ్రత్తగా తీసుకెళ్లు.. వేగంగా తొక్కకు.. అమ్మాయి భయపడుతుంది అని పదేపదే జాగ్రత్తలు చెప్పాడు. ఎందుకింతగా చెప్తున్నాడా అని ఆలోచించాను. అంతేకదా.. ఎవరి బిడ్డ వారికి అపురూపం. నాకూ కూతురుంటే నేను కూడా ఆ తండ్రిలాగే మాట్లాడేవాడినేమో.

అమ్మాయి రిక్షా ఎక్కింది. గట్టిగా పట్టుకో తల్లీ అని మళ్లీ చెప్పాడు. రిక్షా కదిలింది. కొంత సేపటి తర్వాత అమ్మాయి ఏడుపు వినిపించింది. వెనక్కి తిరిగి ఏమైంది అని అడిగాను. అందుకు ఆమె చాలా కోపంగా నా వైపు చూసి, ముందుచూసి నడుపు అని కసురుకుంది. మళ్లీ కొంత సేపటికి రిక్షా ఆపు అంది. ఆపాను. ఎవరికో ఫోన్ చేసింది. ఏడుస్తూ మాట్లాడుతోంది. నాకర్ధమైంది. ఆమె ఎవరో అబ్బాయితో మాట్లాడుతోందని. అతనితో కలిసి ఎటైనా వెళ్లిపోవడానికి ప్లాన్ వేసిందని. ఇంతలో ఏమైందో ఏమో, ఉన్నట్టుండి రిక్షాలోంచి కిందకి దూకింది. ఆమె కూచున్న సీట్లో డబ్బులు వదిలి రైల్వే ట్రాక్ వైపు పరుగెత్తింది. 

అమ్మాయి పరిస్థితి చూసి మనసు ఊరుకోలేదు. నా కూతురే అయితే వదిలేస్తానా అని మనసులో అనుకున్నాను. వాళ్ల నాన్న పదేపదే చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చాయి. రిక్షాను పక్కకు ఆపి ఆమె వెళ్లిన వైపు పరిగెత్తాను. అమ్మాయి ట్రాక్ మీద ఏడుస్తూ నిల్చుంది. దగ్గరికి వెళ్లాను. రండమ్మా ఇంటి దగ్గర దిగబెడతాను అని బతిమాలాను. ఆమె విసురుగా నా వైపు చూసి తిట్టింది. అక్షరం ముక్కరాని వాడివి అంటూ తిట్ల దండకం అందుకుంది. ఆమె మాటలకి నేనేం బాధపడలేదు. నన్ను తిడుతూనే గట్టిగట్టిగా ఏడుస్తోంది. ఆమెను ఆ స్థితిలో వదిలి వెళ్లబుద్ధి కాలేదు. ఎంతసేపు ఏడుస్తుందో ఏడవనీయ్ అనుకున్నాను. అలా మూడు గంటల పాటు ఇద్దరం ట్రాక్ మీదనే ఉన్నాం. ఇద్దరి మధ్య ఏం మాటలు లేవు.

అంతలో వర్షం మొదలైంది. ఆమె ఏడుపు ఆపింది. రిక్షా తీసుకురాపో అంది. పరుగు పరుగున వెళ్లి రిక్షా తెచ్చాను. ఇంటికి తీసుకెళ్లు అని చెప్పింది. హమ్మయ్య అని ఊపిరి పీల్చుకున్నాను. ఆమెని ఇంటి దగ్గర దిగబెట్టాను. దిగుతూ ఆమె ఒక మాట చెప్పింది. అంకుల్ .. మళ్లీ మీరు మా ఇంటివైపు రాకండి.. అక్కడ జరిగింది ఎవరితోనూ చెప్పకండి అని. అలాగే తల్లీ అన్నాను. ఆ రోజు నేను ఎవరితో మాట్లాడలేదు. గుండె నిండా ఏదో చెప్పలేని భారం. ఏమీ తినబుద్ధి కాలేదు. మొదటిసారిగా ఆరోజు అనిపించింది నాకు.. దేవుడి దయవల్ల నాకు కూతురు లేకపోవడమే నయమైందని.

ఇది జరిగి ఎనిమిదేళ్లయింది. ఈ మధ్యనే నాకొక యాక్సిడెంట్ అయింది. స్పృహ తప్పి పడపోయాను. అక్కడున్న వాళ్లే నన్ను ఆసుపత్రిలో చేర్పించారు. కళ్లు తెరిచి చూసే సరికి నా ఎదురుగా ఒక అమ్మాయి ఉంది. ఇప్పుడెలా వుంది అని అడిగింది. ఆమె ఎవరో తెలియదు. ఇంతకు ముందు పరిచయం కూడా లేదు. తెల్లకోటు, కళ్లజోడు, మెడలో స్టెతస్కోప్ ఉంది. ఇంతలో అక్కడికి ఇంకో పెద్ద డాక్టర్ వచ్చాడు. సర్ ఇతను మా నాన్న అని అతనితో ఇంగ్లీషులో ఏదో చెప్పింది. నా చేయికి తగిలిన దెబ్బ దగ్గర తడిమి ఈ నాన్నే లేకుంటే నేను ఇవాళ డాక్టర్ గా తెల్లకోటు వేసుకునేదాన్ని కాదు అని చెప్పింది. 

నా కళ్లలోంచి అదే పనిగా నీళ్లు కారిపోతున్నాయి. ఇప్పుడెవరికి చెప్పుకోలేను.. నాకొక కూతురుందని.. ఆమె డాక్టర్ అని..